pierwszy wypad do Chorwacji!

Na pierwszą wycieczkę do Chorwacji wybrałyśmy się na wyspę KRK i RIJEKI, trzeciego co do wielkości miasta w Chorwacji. Jako, że Chorwacja nie jest jeszcze w UE, dostałyśmy pamiątkę do paszportu w postaci pieczątki z czego bardzo się ucieszyłyśmy :)

Na granicy słoweńsko-chorwackiej

Wyspa Krk, jest drugą co do wielkości wyspą Chorwacji. Połączona jest ze stałym lądem mostem, który ma prawie 1,5 km. Północ wyspy jest mało atrakcyjna, ze względu na znajdujące się tam lotnisko i rafinerię. Na północy zwiedziłyśmy miasteczko Omišalj, które położone jest na 80- metrowym klifie.

przed bazyliką w Omišalj

Następnie pojechałyśmy w stronę południa, do najbardziej malowniczego miasta wyspy czyli Krk, gdzie znajdują się fragmenty budowli z czasów rzymskich:baszty, mury obronne, kościoły i klasztory.
Na wyspie Krk zwiedziłyśmy 4 miasteczka, wszystkie były opustoszały. Nie spotkałyśmy tam żadnych turystów. Rzadko pojawiali się również tutejsi mieszkańcy, najwięcej było kotów. Zwiedzanie poza sezonem ma wiele plusów, jednak jak byłyśmy już głodne nie znalazłyśmy żadnego otwartego miejsca żeby się posilić:)

podobno najwęższa uliczka na świecie..:)

Około 16:00 dojechałyśmy do Rijeki. Okazało się, że w mieście trwa od rana karnawał (niestety załapałyśmy się tylko na zakończenie) i miałyśmy kłopot z parkowaniem. Po dość długich poszukiwaniach znalazłyśmy miejsce na parkingu po ziemią... Po nie znalezieniu żadnej otwartej restauracji na wyspie, byłyśmy już bardzo głodne i zwiedzanie zaczęłyśmy od poszukiwania jedzenia. Znalezienie taniej restauracji okazało się niełatwe, więc wylądowałyśmy w Macdonaldzie:) W Riejece było bardzo zimno więc w szybkim tempie obeszłyśmy miejsca polecane w przewodniku. Rijeka ma całkiem ładne centrum, jednak moim zdanie miasto nie zachwyca urodą. Jest to typowe miasto portowe.

KARNAWAŁ!

pozostałości bramy miejskiej

Kanał w Rijece

długo oczekiwane...NARTY!!!

W Słowenii, tak malutkim kraju, jest około 40 mniejszych i większych ośrodków narciarskich, więc jest w czym wybierać. Po długim namyśle i naradzie wybrałyśmy na pierwszy raz ośrodek narciarski Cerkno. Głównie zdecydowała ilość tras i tani karnet studencki obowiązujący w dni powszednie. W Cerknie ostatni śnieg spadł 29 stycznia więc stoki są pokryte głównie sztucznym śniegiem. Kilkanaście kilometrów przed ośrodkiem zaczęły się bardzo kręte serpentyny, ale na szczęście dziewczyny świetnie dały sobie radę.
Jeszcze kilometr przed Cerknem nie było widać śniegu więc zaczęłyśmy się obawiać, że nie będzie śniegu! Jednak stoki okazały się być świetnie przygotowane, słońce świeciło cały dzień, nie było żadnych kolejek do wyciągu..więc po prostu bajka!!! 

niedzielna wycieczka do Triestu...

Do granicy Włoch z Portoroz jest około 30 km, a do Triestu gdzie wybrałyśmy się na niedzielną wycieczkę tylko 40! Jako, że dziewczyny mają tutaj auto jesteśmy bardzo mobilne i codziennie możemy być w innym państwie:) Była to moja druga wizyta w Triescie, które może nie jest typowo włoskim miastem, ale to właśnie w nim kilka lat temu piłam swoje pierwsze w życiu włoskie cappuccino. 

Triest jest miastem portowym, ma długą nadmorską promenadę , ulice z secesyjnymi budynkami oraz pozostałości twierdzy na wzgórzu. Miasto to było kiedyś pod panowaniem Habsburgów, wiec chyba dlatego centrum przypomina mi tak bardzo Wiedeń. Muszę zaznaczyć, że tylko centrum gdyż wjazd do miasta odstrasza brzydkim wieżowcami i portem.

Dotarłyśmy do Triestu około południa i w całym mieście leżały pozostałości po jakiejś paradzie karnawałowej. Miasto było wyludnione, co ułatwiało nam zwiedzanie. Jednak ok 14 w porze polskiego obiadu byłyśmy bardzo głodne i zaczełysmy szukać restauracji. Wszystko okazało się być zamknięte, więc poszłyśmy na prawdziwe włoskie cappuccino, w miejscu które piłam je po raz pierwszy. Dwie godziny później pod koniec zwiedzania byłyśmy jeszcze bardziej głodne... Przypadkowo spotkani Włosi potwierdzili trwającą właśnie siestę. A restaurtacje są tam otwierane ok. 17-18. Na szczęście udało nam się znaleźć jedną otwartą restaurację gdzie wzięłyśmy jedne z tańszych pizz, które po tylu godzinach szukania czegoś do jedzenia rozpływały się w ustach:) 

Przed ratuszem

Nasze włoskie cappuccino nad kanałem

śledzę najnowszą modę :)

Trafiłyśmy na targ staroci, który odbywa się w każdą ostatnią niedzielę misiąca

pierwsza włoska pizza w tym roku!

z widokiem na port...

życie codzienne...

Przed naszą uczelnią

Zachód słońca w Portoroz

Ceny, jedzenie...
Jeśli chodzi o ceny jedzenia to w większym supermarkecie dużo rzeczy kosztuje tyle co w Polsce, jednak sporo produktów ma też większe ceny: zwłaszcza mięsa albo np. zwróciłam uwagę na jogurty Activia, 4 sztuki kosztowały 2,1 EUR! Ceny benzyny są porównywalnie jak w Polsce za litr 1,27 EUR.
Autobusy Lucija-Portoroz-Piran kosztują 0,40 EUR za przejazd, ale kupimy sobie od marca miesięczny za 4,5 EUR... Gorzej już z ceną biletu do Koper, czyli największego miasta na wybrzeżu (gdzie są hipermarkety i centra handlowe), bo bilet w jedną stronę kosztuje 2,7 EUR
Studenci w Słowenii, czyli również i my, mają dofinansowane jedzenie w restauracjach.. System działania tego dofinansowanie bardzo mnie zaskoczył.. Gdyż żeby go posiadać, trzeba wykupić numer telefonu w odpowiedniej słoweńskiej sieci SI-mobile w Koper, następnie zarejestrować się na stronie internetowej w celu uzyskania nr użytkownika i z tym numerem pójść na uczelnie do biura spraw studenckich aby załadować kupony na jedzenie... Miesięcznie ma się do wykorzystania 20 zniżkowych kuponów na jedzenie w restauracjach z określonej listy w całej Słowenii...Dofinansowane obiady wybiera się z określonego menu i zawsze są to 3 dania: zupa, główne oraz deser. Wybór jest szeroki, porcje duże a jedzenie w niektórych restauracjach bardzo dobre... Ostatnio jadłam za 2,5 Euro zupę rybną, owoce morza z sałatką i ziemniakami oraz ciasto na deser! Dzisiaj idziemy po raz kolejny do restauracji meksykańskiej w Portoroz (Papa Chico) , w kótrej serwują wielkie porcje meksykańskiego jedzenia, można wybierać z pośród 16 menu...
Podsumowując dzięki cenie akademika i dofinansowania jedzenie mogę śmiało stwierdzić, że koszt mojego życia tutaj jest niższy niż w Warszawie...
Turistica/ Faculty of Tourism Studies Portorose - czyli nasza nowa uczelnia!:)
18 lutego na uczelni odbyła się dość ciekawa konferencja, a wieczorem była pierwsza impreza integracyjna (karaoke!)... Następnego dnia rano pojechaliśmy na wycieczkę TASTE OF ISTRIA, najpierw mieliśmy spacer po Piranie (jest śliczny- jak zrobię tam więcej zdjęć to na pewno wrzucę!:) , a potem pojechaliśmy do domowej winnicy, gdzie oprócz degustacji win, mogliśmy też spróbować oliwek, oliwy, salami i reginalnej szynki pršut ( podobnej do włoskiej parmeńskiej). Do tego podali świeży chlebek i deski domowych serów czyli wszystko co kocham najbardziej, więc nie mogłam odejść od tego stołu..Niebo w gębie!:) Później pojechaliśmy do kolejnej, już bardziej profesjonalnej winnicy VinaKoper na.. kolejną degustację... Na dotychczasowych degustacjach na których byłam zawsze nalewali symbolicznie wina do plastikowego kubeczka.. natomiast w Słowenii jest inaczej.. każdy dostaje duży kieliszek i pełną porcję wina do kieliszka, a nawet można prosić o dolewkę..:)

Winnica z widokiem na morze

Wine tasting w plenerze :)

.i  w restauracji...:)

Po degustacjach pojechaliśmy do Parku Naturalnego Saliny Sečovlje gdzie od wieków w specjalnych, sztucznych stawach jest pozyskiwana sól morska. Park ten zajmuje obecnie aż 650 ha i jest również rajem dla ornitologów. My mieliśmy okazję podziwiania pięknego zachodu słońca który odbijał się w stawach oraz zjedzenia kolacji w restauracji w której szef kuchni jest znany na całą Słowenię!:)  Na saliny trzeba będzie jeszcze wrócić żeby odwiedzić muzeum i zobaczyć jak wydobywa się sól (bo teraz jest na to za zimno)  

PLAN ZAJĘĆ 
W Słowenii będziemy miały do zrobienia 4 przedmioty. Okazało się, że jeden nie ruszył więc w zamian wybrałyśmy inny który kończy się po 2 pierwszych tygodniach :) Każdy przedmiot ma tylko 20 godzin... Napisałyśmy do naszej Pani dziekan i na razie chyba się zgodziła na zmianę tego przedmiotu. Jutro jest poniedziałek i od 15:00 do 19:00 mamy nasze pierwsze zajęcia Tourism Systems., we wtorek też mamy 3 godziny tego przedmiotu i na ten tydzień byłoby to tyle nauki..:))) Za to przyszły tydzień będzie pracochłonny, bo mamy zajęcia od poniedziałku do czwartku:) Potem przez cały marzec mamy zajęcia tylko w środy i czwartki (język włoski o 8:50). Generalnie ostatnie zajęcia kończymy 6 maja!!! I to jest piękne....:) Więc nie ma najmniejszego zagrożenie że 
wracając 6 maja nie zdążę zaliczyć przedmiotów tutaj...
Jeśli chodzi o moje stypendium, to już w czwartek złożyłam podanie o przedłużenie...no i cóż zobaczymy,.. na razie jeszcze wciąż nie dostałyśmy stypendium na marzec:( 


W Słowenii jest jeszcze więcej biurokracji niż w Polsce, a przynajmniej tak się wydaje... Po przyjeździe trzeba się zameldować i wyrobić kartę tymczasowego pobytu w tutejszym urzędzie... Na szczęście pojechała tam z nami nasz tutorka Ivana, bo jest to dość skomplikowane a panie w okienku były niezbyt miłe i prawie nie mówiły po angielsku... Po przedstawieniu dokumentów i potwierdzenia, że mamy środki, czyli stypendium na pozostanie w Słowenii, musiałyśmy pójść do kasy zapłacić za kartę 10 euro, i potem przyjść kilka dni później po odbiór tego. Jako, że ja mam stypendium na miesiąc, pani wyrobiła mi kartę tylko na ten czas i potem muszę znów przyjechać i wyrabiać kolejną kartę, płacąc znów kolejne 10 euro:((( Oczywiście przedstawiając potwierdzenie zdolności utrzymania się tutaj...  

życie w akademiku...

Widok z okna nocą

Widok z okna z pokoju

Przed akademikiem

Moim nowym domem został akademik Dijaski Dom w Portoroz., który znajduje się na wzgórzu. Na uczelnie mamy pieszo z niego ok. 8 minut z górki, a pod górkę jeszcze nie liczyłam:) Dostałyśmy z W. pokój nr 302 na trzecim piętrze... W pokoju  najładniejszy okazał się widok z okna na morze, który rekompensuje inne niedogodności... Gdyż standard pokoju jest, że tak powiem nie porywający:) Najgorsze są szafki do których trudno się wypakować oraz czerwone lampki- głowy, które nie dają prawie światła.. Łazienka znajduje się na korytarzu i na całe piętro są 4 zlewy, 3 prysznice i 2 kibelki.... Kuchnia ma ładny widok z okna, ale jest bardzo brudna i jest w niej tylko działający palnik oraz lodówka. Okazało się, że po włożeniu rzeczy do lodówki mogą one zamarznąć na kamień... Na szczęście dziewczyny (Magda i Monika, które dostały pokój obok nas) wzięły mały czajniczek w którym gotowałyśmy wodę do czasu jak się nie popsuł.. Teraz dziewczyny dorobiły się już garnka, więc na razie sobie pożyczamy...:) Na początku w akademiku nie miałyśmy internetu. Były tylko 3 stacjonarne komputery do użytku dla wszystkich oraz kilka gniazdek na kabel. Jednak się okazało, że w moim nowym netbooku nie działa internet na kabel, bo nie mam sterowników. Któregoś dnia wypatrzyłam z W. że sąsiadki Irlandki mają ładniejszy pokój (w sensie większy z normalnymi szafami w kolorze drewna, a nie niebieskiej odpryskującej farby). Jako że sąsiadki postanowiły się wyprowadzić, poprosiłyśmy na recepcji o przeniesienie do tego pokoju i się udało! Recepcjonista potwierdził, że jest to jeden z największych pokojów w akademiku...Więc od dwóch dni mamy nowy pokój (na tym samym piętrze) i czujemy się bardziej po domowemu.. Dodatkowo pojawił się bezprzewodowy internet więc w ogóle jesteśmy już wniebowzięte...!:)
I kto by pomyślał, że na ostatnim semestrze studiów będę miała okazję pomieszkać w akademiku..:)

Stary pokój:)

Łazienka

3 łóżka w "starym pokoju", Trzecie służyło
półkę na walizki..Bo jak na nie wleźć???

w drodze na słoweńskie wakacje...

Nasza (czyli moja i Weroniki) podróż na słoweńskie wakacje zaczęła się na dworcu centralnym w Warszawie 17 lutego o godzinie 21:00...  Wykupiłyśmy sobie kuszetki do Wiednia, których standard okazał się krótko mówiąc średni:) Było aż sześć łóżek w przedziale... mimo że miałam miejsce na dole, przeniosłam się do góry żeby móc  rozmawiać i widzieć Weronikę. Na górze można było tylko leżeć, bo niski sufit uniemożliwiał inną pozycję...:) W przedziale był z nami jeszcze młody Azjata, który podróżował do Wiednia w celach turystycznych. Okazał się bardzo przydatny ze względu na nasze walizki, które ledwo same podnosiłyśmy.. około północy położyłyśmy się spać, zamykając się wcześniej na wszystkie spusty... o 3 nad ranem obudziło nas pukanie.. odsłoniłam zasłonkę, a tam stało trzech panów z latarkami... Weronika pofatygowała się z góry otworzyć...panowie byli ze służby granicznej z Czech i chcieli zobaczyć nasze dokumenty..potem padło pytanie czy przewozimy alkohol lub papierosy..My na to, że nie..Ale mimo wszystko chcieli nam zajrzeć do walizek.. Nie było to łatwe gdyż walizki były maksymalnie zapchane i ledwo się zamknęły... Kontrola graniczna bardzo nas zaskoczyła..Okazało się, że zostaliśmy wybrani z całego przedziału, jako że nasze kuszetki były pierwsze w kolejności... Najbardziej jednak to wydarzenie przeżył Azjata, który potem nie mógł już całą drogę zasnąć, a jak celnicy wyszli chodził ze zdenerwowania... więc zaczęłyśmy go podejrzewać... :)
Do Wiednia dotarłyśmy punktualnie na 6 rano... Pan konduktor był tak miły że pomógł nam bez pytania wyjąć walizki z pociągu ...potem już były windy, jak na austriacki standard przystało.. miałyśmy dwie godziny do następnego pociągu do Ljublany, które minęły nam na doczłapaniu się do kas (na miejscu okazało się, że nie ma zniżek studenckich:( oraz skorzystaniu z toalety... Korzystanie z toalety zajęło nam niemal godzinę.. gdyż spotkała nas tam niemiła niespodzianka.. Podczas mycia zębów przyszła pani sprzątająca, która nas przegoniła jak chciała myć podłogę..Byłyśmy dopiero w połowie czynności toaletowych dlatego wpierw przesunęłyśmy się przed wejście.. jednak pani zaczęła nas wyganiać w nieprzyjemny sposób (oczywiści po niemiecku). Więc ryzykując utratę 0,50 centa od osoby wyszłyśmy za bramkę.. miałam jeszcze nadzieję że jak skończy to nam otworzy bramkę awaryjną obok.. jednak po 20 minutach opuściła toaletę a my zapłaciwszy drugi raz weszłyśmy do środka.. I pani sprzątająca nasłała na nas pana sprzątającego, który zaczął do nas krzyczeć, że to nie hotel.. i żebyśmy sobie poszły... Więc poszłyśmy na trochę do poczekalni, a potem już przyjechał pociąg.. Standard był podobny do naszych pociągów. Przez większość drogi byłyśmy same w przedziale więc spokojnie mogłyśmy się relaksować i spać.. W Ljublanie niestety już nie wszędzie były windy, ale dałyśmy jakoś radę:) Poszłyśmy wypić coś gorącego do Maca i o 15:40 punktualnie przyjechał pociąg do Koper na wybrzeżu.. Ten pociąg był tym razem bezprzedziałowy (taki podobny jak te nowe na trasie Warszawa- Łódź). Jadąc na wybrzeże czekałyśmy, aż zniknie śnieg...Gdyż oczekiwałyśmy cieplejszych temperatur..:)  W Koper wyszli nam na spotkanie nasi tutiorzy ,czyli opiekunowie: Primos i Timo , którzy od razu zabrali nam walizki z rąk i zawieźli autem pod sam akademik... Okazało się,że czeka nas jeszcze sporo schodów pod wejście do akademika a potem na trzecie piętro gdzie znajduje się nasz pociąg.Winda w akademiku istnieje jednak jest otwierana na kluczyk, który mają tylko pracownicy...I tym razem chłopcy okazali się pomocni i zanieśli nam walizki pod same drzwi. Co więcej mili dla nas odebrane klucze do pokoju.. (bo recepcja jest tylko do 16:00).. I tak po 21 godzinach podróży dotarłyśmy do PORTOROZ aby rozpocząć nasze słoweńskie wakacje...!!!

...

" Życie to nieustająca wędrówka po górach codzienności. Z każdym dniem jest ich coraz więcej- przybywa obowiązków, problemów wymagających odpowiedzi i decyzji do podjęcia. Po pewnym czasie łatwo stracić rozeznanie i umiejętność oceny wagi spraw i wydarzeń. Czasem najważniejsze wydają się te, które najgłośniej i najbardziej domagają się rozwiązania. Życie zamienia się w wieczny pośpiech, pogoń za umykającymi godzinami, mętlik terminów, umów i oczekiwań. Łatwo się w tym zatracić i zagubić sens. Rośnie wtedy poczucie niespełnienia, rozczarowania, niechęci i niezadowolenia. Wtedy może pomóc tylko PODRÓŻ!
Po kilku dniach dziwnej niepewności i pewnego rodzaju rozterki spowodowanej nadmiarem czasu wolnego i czystego powietrza, pojawi się nagle perspektywa i horyzont. Góry codzienności, które zostały daleko za nami w miejscu pracy i wydawały się takie wysokie, zbyt strome i niedostępne, niespodziewanie zrobią się mniejsze, a niektóre w ogóle znikną! Z odległości będzie wyraźnie widać, na które warto się wspinać, a które były tylko fatamorganą...."
B.Pawlikowska